HAWAJE
11:12
CHICAGO
15:12
SANTIAGO
18:12
DUBLIN
21:12
KRAKÓW
22:12
BANGKOK
04:12
MELBOURNE
08:12
Ogłoszenie niepłatne ustawodawcy Serwis wykorzystuje ciasteczka (cookies) w celu: utrzymania sesji zalogowanego Użytkownika, gromadzenia informacji zwiazanych z korzystaniem z serwisu, ułatwienia Użytkownikom korzystania z niego, dopasowania tresci wyswietlanych Użytkownikowi oraz tworzenia statystyk ogladalnoœci czy efektywnoœci publikowanych reklam. Użytkownik ma możliwoœć skonfigurowania ustawień cookies za pomocš ustawień swojej przeglšdarki internetowej. Użytkownik wyraża zgodę na używanie i wykorzystywanie cookies oraz ma możliwoœć wyłaczenia cookies za pomoca ustawień swojej przegladarki internetowej. /// Dowiedz się więcej
 
Mapy: | Afryka | Ameryka Pd. | Ameryka Pn. | Antarktyda | Australia | Azja | Europa | Polska
  ŚwiatPodróży.pl » Świat » Wenezuela
Wenezuela

Michał Bakłarz


Wenezuela jest położona na wybrzeżu morza Karaibskiego w Ameryce Południowej. Graniczy z Gujaną, Brazylią oraz Kolumbią. Wenezuela uzyskała więcej zwyciężczyń konkursu Miss Uniwerse niż jakiekolwiek inne państwo. Statystyki dowodzą, że w kraju tym jest wiele pięknych kobiet. Ale Wenezuela ma o wiele więcej do zaoferowania.

Stolica, Caracas, jest miejscem, w którym zawsze coś się dzieje. Nie powinno sie go przegapić. Ośrodek plażowy na wyspie Margarita jest bardzo popularny dla ludzi, którzy szukają miejsca do relaksu a także poopalania się. Wodospad "Angel Falls" jest jednym z najbardziej spektakularnych cudów świata.

Maracaibo, miasto z tzw. "ropnego wybuchu", na zachodzie kraju, ma niestety niewiele do zaoferowania turystom.


Historia

Naród wenezuelski jest kombinacją ludzi pochodzących z Europy. Około 85% ludności zamieszkuje miejskie skupiska na północy kraju. A prawie połowa to ludność rdzenna oraz pochodzenia afrykańskiego. Rejon rzeki Orinoko, na południu, zamieszkuje tylko około 5% populacji.

Rdzenna ludność rozpościerała się od rolników po mniej zorganizowane grupy żyjące na wyspach na wybrzeżu. Pierwsza hiszpańska osada w Ameryce Południowej, Nuevo Toledo, została założona w Wenezueli w 1522 roku. Wenezuela była jednak zaniedbywaną kolonią w XVI i XVII wieku ponieważ Hiszpanie skupieni byli na wydobyciu złota w innych rejonach ich imperium w Ameryce.

Wenezuela rozpoczęła się szybko rozwijać pod kolonijną kontrolą pod koniec XVIII wieku. Po kilku nieudanych powstaniach państwo uzyskało niepodległość od Hiszpanii w 1821 roku pod dowództwem najsłynniejszego syna Wenezueli– Simona Bolivara. Wenezuela wraz z Kolumbią, Panamą i Ekwadorem była częścią Republiki Wielkiej Kolumbii aż do 1830 roku, kiedy to oddzieliła się i stała się suwerennym państwem.

Większość historii Wenezueli w XIX wieku charakteryzuje się okresami politycznej niestabilności, rządów dyktatorskich oraz wybuchów rewolucyjnych. Pierwsza połowa XX wieku naznaczona jest okresami autorytaryzmu, wliczając dyktatury: 1908– 1935 oraz 1950– 1958. Gospodarka Wenezueli zmieniła się z początkowo rolniczej orientacji i ukierunkowała się na produkcję ropy naftowej i jej eksport przed wybuchem pierwszej wojny światowej.

Od przewrotu generała Marcosa Pereza Jimeneza w 1958 roku Wenezuela cieszyła się niezłamaną tradycją demokratycznych rządów, w których wojsko wycofało się z mieszania się w politykę kraju. Aż do 1993 roku, gdy Rafael Caldera wygrał wybory prezydenckie. Uzyskał to dzięki porozumieniu dwóch głównych partii politycznych: Accion Democratica (AD) oraz Partii Chrześcijańsko– demokratycznej (COPEI).

Ekonomia

Sektor ropy naftowej zdominował gospodarkę produkując 27% PKB, 78% zysków pochodzi z jej eksportu i stanowi ponad połowę rządowego dochodu. To bardziej niż pewne, że państwowa kompania naftowa planuje podwoić produkcję przez kolejne 10 lat. Zauważywszy błędy polityki inetrwencjonizmu administracja Caldery rozpoczęła wprowadzać w życie zrozumiałą reformę ekonomiczną, która zawierała negocjacje porozumienia z IMF w 1996 roku, eliminację kontroli cen oraz rewitalizację programu prywatyzacyjnego. Napływ obcego kapitału i dewaluacja pieniędzy, co pociągnęło za sobą uwolnienie cen doprowadziło do 103% inflacji w 1996– najwyższej w historii Wenezueli. Rząd pod koniec 1996 roku poczynił kroki w celu zmniejszenia inflacji umieszczając kapitał w bardziej stabilnej walucie, dzięki czemu inflacja spadła w 1997 roku do 38%. Makroekonomia ustabilizowała się, wspierana przez mocne ceny ropy naftowej. Zaowocowało to dużym wzrostem gospodarczym w 1997 roku. Kryzys finansowy i spadek cen ropy naftowej pod koniec 1997 roku wpłynął na walutę, jednakże rząd był zdolny do przezwyciężenia kryzysu. Caracas przystosowało ceny i oprocentowanie, a to pozwoliło na rozpoczęcie amortyzacji. Rząd zacieśnił także politykę monetarną. Caracas zainteresowało się potencjalnymi wpływami do budżetu z łagodnych cen ropy w 1998 roku. Wprowadzono w życie cięcia budżetowe aby zrekompensować początkowo optymistyczne prognozy zysków z eksportu ropy. Rząd Wenezueli rozpoczął także prywatyzację i reformę państwowej kompanii stalowej i strategicznego sektora przemysłu aluminiowego dopuszczając inwestorów krajowych. Monetarne i fiskalne działania zostały dobrze przyjęte przez międzynarodową społeczność finansową. Rezultatem finansowej analizy są wierzenia w stały ekonomiczny rozwój w 1998 roku, wzrost PKB.

Źródło: informacja własna

1 2 3 dalej >>


w Foto
Świat
WARTO ZOBACZYĆ

Argentyna: Buenos Aires
NOWE WYSTAWY
PODRÓŻE

Ch 6; Chiny, Pekin
kontakt | redakcja | reklama | współpraca | dla prasy | disclaimer
copyright (C) 2003-2013 ŚwiatPodróży.pl